July 12, 2010

மழலைப் பட்டாளம் - Kids Corner











[It is right to mention மழலை [Kids] as பட்டாளம் [Military] because, kids are like military people who corner you from all corners and keep you in arrest. We can't escape from them]

On one fine evening when I was in a park nearby my house in Delhi, I was tempted 1. to get married asap and have two three children, 2. to be as children itself throughout life because I can defer from board exams, marks, entrance exams, campus exams, project, deadlines, appraisals, love, marriage, responsibility, stress. Okay coming back to what made me tempted is the cheerful smiles, which is highly contagious, I found in children. These kids were/are always in a jubilant mood. I was interested in taking few candid shots, but in the dusk, I found it bit difficult to get some candid shots, especially when the kids are dynamic. And these kids somehow found me taking snaps and were much euphoric to give me the much required shots. And once I took few snaps there were some 20 kids buzzing like bees and the word they buzzed was UNCLE UNCLE UNCLE [Initially when I came to Delhi I hated this word UNCLE. I wished/loved them to call me Bhaiya [Elder Brother]. But I never succeeded even with my neighbor Behan [Younger Sister]]. It is a great feeling when those kids beam with complete joy in their eyes and looked at me and put their soft hands up and asked me take them some snaps, a honor, they gave me, which I didn't refuse. [Few things I found difficult, the ladies and grannies in the park were probing me with many questions such as are your reporter?, where are you from? why you are taking snaps? have u come for survey? Are you a journalist? Oh! ]. And it is really very happy when you are surrounded with kids, you forgot everything. I realized what one of my friends sister [a Teacher] said about the joy she gets from unconditional love she gets from her children/students. Be amidst children, Be amidst happiness. Have fun. Cheers!


இருள் சூழ்ந்தது - Dusk













July 09, 2010

மழையோடு நனைய குடையோடு சென்றேன்

[மழையோடு - In Rain நனைய - to get wet குடையோடு - with umbrella சென்றேன் - went]
[To get wet in rain, went with umbrella]














July 04, 2010

மாலை நேரம் மழை தூறும் காலம்

மாலை நேரம்
மழை தூறும் காலம்
என் ஜன்னல் ஓரம் அமர்கிறேன்
நீயும் நானும்
ஒரு வரிசையில்
சிறு மேகம் போலே மிதக்கிறோம்
ஓடும் பேருந்தில்
உடன் ஓடும் நினைவுகள் வழி மாறும் பயணங்கள்
தொடர்கிறதே
இது தான் வாழ்க்கையா
ஒரு துணை தான் தேவையா
மனம் ஏனோ என்னையே கேட்கிறதே


ஒ ஹோ காதல் இங்கே பிறந்தது
கவிதை ஒன்று முடிந்தது
தேடும் போதே தொலைந்ததே - அன்பே
இது சோகம் ஆனால் ஒரு சுகம்
நெஞ்சின் உள்ளே பரவிடும்
நாம் பழகிய காலம் பரவசம் - அன்பே
இதம் தருமே..


மூவர் இருக்கையில் அமர்கையில்
நினைவு ஓர் ஆயிரம்
இருவர் இருக்கையில் அமர்கையில்
நினைவு நூறாயிரம்
காதலில் விழுந்த இதயம்
மீட்க முடியாதது
கனவில் தொலைந்த நிஜங்கள்
மீண்டும் கிடைக்காதது
ஒரு காலையில் நீ இல்லை
தேடவும் மனம் வரவில்லை
பிரிந்ததும் புரிந்தது
நான் என்ன(என்னை) இழந்தேன் என


ஒரு முறை வாசலில்
நீயாய் வந்தால் என்ன?
நான் கேட்கவே துடித்திடும்
வார்த்தை சொன்னால் என்ன?
இரு மனம் சேர்கையில் பிழைகள்
பொறுத்து கொண்டால் என்ன?
இரு திசை பறவைகள் இணைந்து
விண்ணில் சென்றால் என்ன?
என் தேடல்கள் நீ இல்லை
உன் கனவுகள் நான் இல்லை
இரு விழி பார்வையில்
நாம் உருகி நின்றால் என்ன?

Monsoon Arrived in Delhi NCR